Cały dzień z książkami (f. to zaiste fascynujący przedmiot, obfituje w wrażenia), więc trzeba było coś zrobić, parę kilometrów - tak, dla przewietrzenia mózgu. Samemu, więc był czas na myślenie. Udało mi się depnąć. Trochę boli, chyba nie mam kondycji, ale wycieczka była pod hasłem "zdążyć przed zmrokiem". No ale na koniec zachód słońca jak się patrzy, żałuję, że nie zatrzymałem się cyknąć.
Leniwa ta niedziela, sezon grillowy rozpoczęty, a to niezbyt dobre dla kondycji. Trzeba pojeździć, dobrze się złożyło, że M. chciał żeby się z nim przejechać "tak na luzie, nie bijemy rekordów, pogadamy sobie." Skoro tak, to ok, przejedziemy chociaż kawałek trasy przez wioszki w otulinie Kampinosu. Po drobnych sprzeczkach na temat topografii miasta ruszyliśmy. Jedziemy, przez pola, ruchu zero, wiatr w mordę, słońce w oczy i muchy w zęby. "Bo ja się umówiłem, nie jedźmy daleko." Kurde. Kolejny, wziął i się umówił! Trasy skracać tak za bardzo nie można. To źle robi trasie. Trzeba trochę przyspieszyć, bo innej opcji nie ma. Jest z wiatrem - jest prędkość. Wiatr się zmienił. Znowu pod wiatr. ... Przecież do domu miało być z wiatrem. "Zaschło w gębie." Woda z plecaka w biegu, bo nie ma czasu na postoje. Wracamy do punktu zbornego. Fajnie, przynajmniej się nie zastały kolana. W domu G. "Miałeś iść ze mną na rower." G. jest kobietą, G. ma 10 lat. G. wie, czego chce... No to jeszcze 5 km po zakończeniu trasy. Nie będę doliczał, bo to takie kręcenie po miasteczku.
Stało się - weekend, piękna pogoda, ciepełko, czas wolny, ranek, SMS od D., że ją wcześniej z pracy wypuszczą i, że trzeba coś ogarnąć, bo ona ma czas do 18. Był popyt - trzeba było zapewnić podaż. O 12:30 D. pojawiła się pod domem na swoim nowiutkim Authorze i o 13 wyruszyliśmy w traskę. Słoneczko dopisywało, wiatr w plecy, ruchu na wioszkach nie ma - czysta wolność i wypoczynek. "A kiedy będą drzeeeewaaaaa." Rety, przecież drzewa są, przecież rosną - o tam dwa, tu trzy, a tam cała kępa - a Jej się całego lasu zachciało! Cóż... jak kobieta żąda, to się nie odmawia - zmiana trasy i suniemy w stronę Kampinosu. Dojechaliśmy, jest las. Jest krótka przerwa na jakieś ciastko i suniemy dalej. Przez las. Po piasku, więc zaczęła się zabawa - piasek, górki, wydmy, rozstaje. Ptaszki śpiewają, sosny szumią i o! Pierwsi rowerowi na trasie! "Nie jedźcie zielonym... jest błoto, przerwało groblę." No to dobra, pojedziemy naokoło, nie będziemy przecież pływać w strumyku z rowerkami. Zaczął się "folklor" - kapliczki, krzyże - przy takiej pogodzie jakoś tak... wyjątkowo ekstra wyglądały i cieszyły oczy. "Musimy wracać, bo ja muszę być w domu." Nie ma problemu, widać, że D. niekoniecznie chce wracać, przecież już rano mówiła, że ma ograniczony limit czasowy... Ok, tu skrócimy, tu zielonym, tu będzie wieś. Jakże wielkie było moje zdziwienie, gdy nagle, na trasie oczom ukazał się regularne, szerokie rozlewisko z pozostałością grobli. "Przecież miało być sucho". O kurde! to przecież ten sam zielony gdzie nas ostrzegali. "Ale ja mam trampki..." Może da się przejść suchą stopą. Ups, nie da się. Nie ma opcji, ani stopą, ani oponą, ani po drzewach - trzeba brodzić w mule do kostek, ale cóż... jest zabawa i chłodniej trochę. D. przeszła, trampki niby całe, ona zadowolona, moja kolej, Ha! pokażę, że mi się uda przejść na sucho! Przejechać! Przefrunąć! Ups. Nie dało się, cóż, w stopy chłodniej. Tylko jakoś tak, śmiesznie teraz buty "ciamkają" w pedałach. Koniec lasu, początek wioszki. Jest wioszka - jest sklep - "ja chcę kefir!" - jest kefir, jest zimna cola. I to tyle, powrót wioszkami, nudnym asfaltem do domku, odprowadzić D. na pociąg i tyle. Nic fascynującego, ale jednak... sympatycznie, można było trochę odpocząć. Wszyscy żyją, wszyscy zadowoleni, może trochę wody za mało mieliśmy, ale - przecież była woda. W trampkach.
Nosi mnie, wszędzie... Podróżuję ile wlezie - fakt, częściej pieszo niż na dwóch kółkach, ale rowerowanie staje się powoli równorzędną pasją z piechurowaniem.
maciejpk
